L'Occitan o lenga d'Òc es una lenga romanica que se desvelopèt tre lo sègle VIII, dins la partida miègjornal de França actuala, e que los primièrs tèxtes coneguts son del sègle XI.
 
Eissida del rescontre del latin dels romans e d'idiòmas locals, la lenga d'Òc es una lenga pluridialectala. Regropa de fach mantunes dilèctes parlats dins una zòna que va de las Alps als Pirenèus e del Massís Central a la mar Mediterranèa.
 
Se pòt comptar sièis dialèctes : lemosin, auvernhat, vivaro-alpenc, provençal, lengadocian e gascon. La lenga es tanben portada dins mantunas regions frontalièras, dins las Alps italianas e dins Val d'Aran, dins los Pirenèus espanhòls.
 
Dins nòstra region, se parla lo lengadocian : es l'occitan parlat dins la calandreta dau Clapàs.
 
E l'Edat-Mejana, la lenga d'Òc foguèt a son apogèu gracias als trobadors, que ne faguèron la lenga de las arts e de la cultura. Mas tre 1539, l'edicte de Villers-Cotterêts qu'impausèt que justícia siá facha « en lengatge mairal francés e non pas autrament », l'Estat cerca d'impausar lo francés sus lo territòri tot. En seguida de la Revolucion francesa, una politica lingüistica de las ostilas de cap a las lengas regionalas apareis. Mai pròche de nosautres, l'escòla de la Republica fa tot per remplaçar l'occitan pel francés, e de còps que i a d'un biais autoritari. E mai la varietat dialectala bela de l'occitan deven un andicap dins un monde que la mobilitat de las populacions va en tot creissér. Aqueles diferents faches entraïnan l'aflaquiment de la lenga e la quasi desaparicion de la lenga dins la vida quotidiana.
 
Uèi la reconquista indispensabla d'aqueste patrimòni passa gaireben pas que per lo mitan cultural e associatiu, e en particular per la transmission de la lenga als mai joves dins lo ret de la Calandretas.